(SRB) Srpski

Textil + Betten
 THOBA   Miesbach - Bahnhofplatz

www.thoba.de

Srpski

(Serbisch)

(SRB)

Dobro došli u okružni grad Miesbach

Okružni grad Miesbach ubraja se u glavna središta Gornje Bavarske. Ne samo zbog toga ovde leži i “kolevka izvorne nošnje”. Naš grad naći ćete neposredno u središtu predalpskog područja Bavarske, južno od Münchena, koji se zbog svog bregovitog krajolika naziva “Toskanom Gornje Bavarske” Miesbach leži na, 688,85 m nadmorske visine (visinsko obilježje mesna zajednica) Najviša točka je Stadlberg na 924 m. Ukupna površina iznosi 32,15 km². Broj stanovnika grada Miesbacha iznosio je 01.01.2006: 12.245.

Grad kupovine, uprave i obrazovanja Miesbach je vredno posetiti ne samo četvrtkom prepodne zbog “zelene pijace” na trgu “Marktplatz” ili zbog sajma stoke u hali “Oberlandhalle”. Smeđe – bele krave – koje se izvoze na sve kontinente pod nazivom “mizbaške flekaste krave” – uzgajaju se u našoj regiji, te i danas kao i pre krase naša polja i livade.

Miesbach i u drugom pogledu ima puno toga za ponuditi: jedno od najlepših starogradskih zaštićenih područja Gornje Bavarske, sa puno skrivenih uličica i trgova, te trgom “Marktplatz” na kojem je prekrasno vencem okićeno stablo za majske proslave, a tu je i ponzata “bavarska srdačnost”. Za raznolikost i zabavu postoje mnogobrojni sportski i kulturni sadržaji, kao što su sportski park, otvoreni grejani bazen, klizalište, teniska igrališta, streljane i kulturni centar “Waitzinger Keller” s operama operetama, teatrima kabareta i još mnogo toga. Kod nas se još neguju izvorna nasledstva. Ne bez razloga, o Miesbachu se govori kao o “kolevci pokreta za negovanje izvorne nošnje”.

 

Na području starog grada nalazimo tradicionalne zanatlijske radionice i trgovine koje još proizvode i prodaju premete izvorne nošnje. Svetu ponzata “misbaška nošnja” i danas se nosi kao tradicija, te je znak povezanosti s otadžbinom.

Želimo vas pozvati na šetnju kroz istorijsku zaštićenu starogradsku jezgru Miesbacha.


Šetnja raznolikom i bogatom istorijom Miesbacha

Šetnja gradom: kulturni centar “Waitzinger Keller”, gradski trg “Stadtplatz”, sajmišni trg “Marktplatz”, evangelistička crkva, “Rathausstrasse” (ulica u kojoj je mesna zajednica) – Bahnhofsplatz (trg pred železničkom stanicom) Marienplatz – katolička gradska župna crkva (cca. 2 sata).

 

  • Waitzinger Keller izgrađen je 1877 kao pivski podrum s četiri velika bačvasta svoda, a 1905 dograđena je dvorana i pozornica na prvom spratu. Waitzinger Keller je pripadao istoimenoj pivari, koju su 1817 kraljevska kuća Wittelsbach, na uticaj državnog poverenja za podmirenje dugova, prodala građanskoj porodici Waitzinger, za 43.200 guldena.                                                                              
    Nakon rane smrti svog supruga, kupčevog sina, posed je 1855, preuzela njegova supruga, Suzanne Waitzinger, energična i pobožna žena, te je 1877/78 “u centru prelepog cvetnog vrta izgradila prostrane podrumske hale koje po svom obimu nisu puno zaostajale za istima u Münchenu.
  •  

    U leto 1905 njen unuk, Carl Fohr, započinje s dogradnjom dvorane. Dvorana je sagrađena u jugenstilu (stilski pravac u umetnosti u Nemačkoj, kod nas je to period secesije), sa šarenim zidnim prozorima i finim sadrenim ukrasima. Sakupljač umetnina iz Miesbacha Alois Dirnberger, ukrasio je podrumsku dvoranu slikama i maštovitim izrekama. 5. augusta 1906. bilo je svečano otvaranje: dvorana je zasada sva u belom, južni kraj čini pozornica, u severni zid ubačen je ogroman ocrtani prozor… U dvoranu komotno stane, kao što jučer beše, 600 osoba.

     

    Dvorana koja je dugo bila središte miesbaškog društvenog života, te života društava i zadruga, 1976. je zatvorena zbog oronulosti, a 1987. je kupuje grad u okviru preuređenja zemljišta, te je, prema odluci gradskog saveta od 1992. godine – 1997 preuređuje u kulturno sedište. Od tada je Waitzinger Keller središte Miesbacha za kulturne događaje, kongrese i sve vrste priredbi.

     

  • Nas put vodi dalje pa prolazimo pokraj “doma za negovanje izvorne nošnje”. Kuću koja se s puno ljubavi naziva “koliba izvorne nošnje” (1859) “Otadžbinska zadruga za održavanje narodne nošnje” za probe, skupštine i sastanke.
  • Istočno ulazno područje krase slike umetnika Seppa Stallhofera (iz 1980 g.) osoba u miesbaškim svečanim nošnjama.
  • Pokret za negovanje izvorne nošnje svoju kolevku ima u Miesbachu, posledično tome miesbaška nošnja postaje sinonim za bavarsku nošnju. 04.04.1959. osnovan je prethodnik današnjeg saveza za negovanje narodne nošnje, “Društvo udobnost”. Ono je bilo prva organizacija na nivou zadruge koja se protrudila oko održanja domaće nošnje.

    Gradski trg Stadtplatz, koji se još naziva i “gornji trg”, prvo je naseljeno središte ispod miesbaške kule. Stara ulica kojom su putovali trgovci od Rosenheima do Tölza, prolazila je kroz ovo mesto, dolazeći od Parsberga preko doline Talgrund i dalje uz potok Schlierach. Ispod Stadtplaza teče potok Miesbach koje je gradu i dao ime, do 1824. u otvorenom jarku koji je služio za napajanje konja. Ime dolazi iz dijalektne reči “Mias” = Moos, što znači močvara. Potok je u svojoj prošlosti često preplavio obalu, zadnji put 1946 g. što je uzrokovalo velike štete. 1989/90 da bi se izbegle poplave, izgrađen je podzemno, prema proračunima stogodišnjih poplava u okviru sanacije starog grada. 

  • Teče ispod ulica Ledererstraße i Frühlingsstrasse, ispod železničke pruge, za    Schlierach. Pre velikog požara 1783. mesto gradske izgrađenosti Miesbacha nalazilo se na gradskom trgu, kojeg nadvisuje dvorac izgrađen u 17 veku, severno od najstarijeg trga s kulom (Münchener Straße 1).
  • Dvorcu je pripadao podrum, tzv. Haindlkeller, nekadašnja pripravnička kuća, uz podnožje brda (Rosenheimer Strasse 2) U vreme baroka to je bila gospodska kuća u kojoj je svoju rezidenciju imao vladin kandidat. (Do 1872.g. s tržnom kapijom). U podrumu se nalaze veliki bačvasti svodovi iz 16./17. veka, dok je na kući za stanovanje iznad njega 1923.g. sagrađen kosi krov istorijski oblikovan, prema nacrtima arhitekta Karla Wegelea. 1984/85 kuća je uređena i u njoj su izgrađeni stanovi.
  • Vila Villa Kammerer je sagrađena 1863. za kraljevskog beležnika Kammerera u stilu maksimilijanskog doba. Od 1887. do 1892.g. ovde je više puta odsedao pesnik i nobelovac Paul Heyse.
  • Prvostepeni sud Miesbach sagrađen je 1901.g. kao “Kraljevski bavarski okružni sud”. Prekrasna građevina izgrađena je u stilu mlađeg baroka još je uvek mesno nadležan sud Zemaljskog okruga Miesbach.
  • Ova građevina moderno – istorijskog oblika izgrađena je 1912. god. kao okružni ured. Zgrada je sada sedište okružne uprave Ureda zemaljskog saveta Miesbach. Istovremeno, zgrada je i sedište Zemaljskog saveta Zemaljskog okruga Miesbach.
  • Ovaj nekadašnji dvorac, danas geodetski ured, sagrađen je 1611. Danas deluje vrlo skromno i jednostavno. Porodica Maxlrainer je taj dvorac izgradila pre svega kao sedište upravitelja i uprave imanja, u najvažnijem i središnjem mestu gospodstva Hohenwaldeck. Gospodska porodica imala je svoju rezidenciju u obližnjem dvorcu Wallenburg, severno od Miesbacha.
  • Kuća na dva sprata imala je na uglovima četiri tornja u obliku luka, tip koji je vrlo čest kod starijih bavarskih pokrajinskih dvoraca iz 16./17. veka. Nakon što su ti tornjevi 1734 god (Miesbach postaje bavarski grad) uklonjeni, te posle meštanskog požara 1783. godine, ostala je četverokutna građevina na kojoj se još samo u unutrašnjem delu, u hodniku prizemlja, nalaze tragovi baroka.
  • Jedna od retkih zgrada koja je u požaru od 1783 godine ostala neoštećena je nekadašnji vinski lokal Beer (sagrađen 1623.), danas italijanska pizzeria (Stadplaz 9). Zanimljiva je zidna slika iz 1800. godine s pogledom na mesto i prikazom sv. Florijana. Sadreni okviri oko prozora datiraju iz rokokoa.
  • Središte gradskog trga je bunar sv. Mihaela (Michaelsbrunnen) sagrađen 1905. u znak sećanja na narodni ustanak nazvan“Sendlinger Mordweihnacht” iz 1705. godine,   prema nacrtu münchenskog kipara prof. Bernharda Bleekera, kao ratni spomenik onima koji su pali u ratovima 1705., 1866., i 1870./71.
  •    Iz plitkog bunara, nad pobeđenim se zmajem izdiže sv. Mihael. Bunar i lipe      obeležavaju oblik trga za vreme vladavine princa regenta. Puno zgrada u okrug  Gradskog trga su nekadašnje, u većem broju trospratne krčme, koje su se razvile zbog vašara, transporta soli i miesbaškog svetišta sv. Marji koje je vrlo poznato u 18. veku, ali i zbog sve jačeg turizma u 19. veku.
  • (11) Impozantna trospratnica krčme Waitzinger sa kosim krovom, dominira trgom na jugu. Iz te je zgrade nastao veliki mesni pozar 1783. godine. Današnja zgrada izgrađena je 1783. – 1785., a preuređena je 1922. nišom na ulazu u jugendstil, te slikom svetišta. Pivara Waitzinger, koju je 1817. godine kupila familija Waitzinger, razvila se u jednu od najznačajnijih privatnih pivara Južne Bavarske, a i najveću izvan Münchena.

    Freska na pivari Waitzinger na strani prema trgu podseća na poznato Miesbaško svetište “tužnoj majci pod krstom” u gradskoj župnoj crkvi, koje je u 18. veku privlačilo hiljade proštenika iz Stare bavarske, Švapske i Tirola, te donelo bogatstvo stanovnicima Miesbacha. Prema predaji, čudotvorna je slika noću tako snažno svetlila, da je puno vernika došlo videti to čudo, te se iz toga razvilo svetište.

    O prvom uslišenju molitve izvešćuje se leta 1693. kada je neki Thomas Auracher izlečen od teške očne bolesti. Knjige o čudotvorstvima iz 1695. – 1703. izvešćuju o 13.330 uslišenja, od kojih su neka posebno značajna.

     

  • Današnja kuća na Gradskom trgu Stadtplatz Nr. 1. služila je između 1722. do 1804. kao sveštenička kuća, u kojoj su u nekim razdobljima živeli deset do dvanaest svešteničkih kooperatora. 1783. kuća je izgorela i ponovo je izgrađena. 1905 izgrađen je treći sprat sa kosim krovom i baluster – balkonom u domaćem stilu s baroknim uticajem onog vremena. Od 1804. – 2002. ovde se nalazila “stara gradska apoteka”. Preko strmog brda Lebzelterberga nastavljamo dalje.
  • Mali bunar Trachtenbrunnen, umetnice iz Irschenberga Ursule Kemser-Dieß iz 1986 stoji na gornjem Lebzelterbergu. Žena u miesbaškoj crkvenoj odeći može se videti kako stoji usred malog kamenog bunara.
  • Pokraj ostalih scena (npr. Par u narodnoj nošnji ispod majskog drveta, freska na “kolibi izvorne nošnje”, figure na ulazu u četiri glavne ulice Miesbacha), podsećaju na činjenicu da je Miesbach “kolevka pokreta za očuvanje izvorne nošnje”.
  • Naziv brda Lebzelterberg ima svoje poreklo u imenu Lebzelter, koje je pre proizvodio Lebzelter, a znači medenjake, sveće, proizvode od meda i pekarske proizvode. Današnja poslastičarnica s kafanom nastavlja tu tradiciju. Na severnoj strani Lebzelterberga između prozora se na fasadi nalazi model baroknog plemića.
  • Na Lebzelterbergu se može videti i jedna značajna freska. Na posedu Lebzelterberg 2 nalazi se freska Richarda Schauppa (oko 1935. godine), na kojoj je scena seljačkog ustanka “Oberländer Bauernaufstand” iz 1705. godine. U tom narodnom ustanku nazvanom i “Sendlinger Mordweihnacht” poginulo je cca. 1.500 muskaraca.
  • Sada se nalazimo na trgu Marktplatz, kojega mnogi još zovu po starom imenu “Donji pazar” (nasuprot “gornjem pazaru = gradski trg – Stadtplatz). Istorijski oblik građevina dominira na području, Marktplaza, a radi se o starim seljačkim kućama ratara, posedima kovača, šeširdžija, kožara i sl., te o kućama rudara. Nasuprot Gradskom trgu koji sa svojim višespratnicama ima osnove grada, ovde ćemo naći zbijene male seoske kuće – izuzev nekoliko dominirajućih imanja kao što su pivara “Bräuwirt”, te nekoliko poslovnih kuća na zapadnoj strani i prema mesnoj zajednici, međutim one su sagrađene tek negde na prelazu veka ili još kasnije.
  • U središtu Marktplaza nalazi se 30 m visoko drvo za majske proslave, podignuto prvi put u ovom obliku 1968. godine. Pre su u Miesbachu podizana manja majska stabla, npr. Pokraj kolibe za izvorne nošnje, ili 30-ih godina na Marktplatzu. Nakon 1968, svakih 5 godina uz pomoć tzv. “Schweiberlna” (dijalektni izraz) i ljudske snage postavlja se to moćno drvo okićeno obiležaima staleških zanatlijskih zadruga. Gradski grb i belo – plava bavarska zastava su na vrhu belo plavog majskog drveta.
  • Tadašnji okružni službenik za negovanje otadžbinskih običaja Paul Ernst Rattelmüller kreirao je figure za nakit. Od gore prema dole, s leva na desno možemo videti sledeće znakove zanatlijskih cehova: tokar, kožar, mesar, kovač/bravar, šeširdžija, krojač/cipelar, stolar, ličilac/zidar, trgovac, učitelj/službenik koji ima službeni pečat, rudari, seljaci, pekari i proizvođači piva. Uz to tu je i par u izvornoj nošnji s krunskim lukom za plesanje – dirndl (ženska nošnja) sa svečanim svilenim miderom neudatih. Samo te ploče s natpisima zanatlijskih staleža teške su oko 800 kg. Ukupna težina ovog majskog drveta je oko 3.200 kg, a dugačak je oko 26 metara.
  • Pored drveta za majske proslave nalazi se bunar Märchenbrunnen (bunar iz bajke). Kada je u 17 veku današnji gradski trg postao premali za konjske i stočne sajmove, donji vašar preseljen je na rub Schlieracha. Još u prošlom veku se pivničar Bräu nazivao “Bräu na Schlierachu”. Za napajanje životinja je bila potrebna voda. U 18 veku se spominje drveni bunar. 1921. prigodom ulepšavanja trga arhitekt Karl Wegele gradi bunar Märchenbrunnen. Figure je napravio münchenski profesor Georg Römer, koji je kao središnji stub predvideo okrunjenu patku. Žaba, puž, rak i kornjača nalaze se na rubu bunara. Zbog lošeg stanja bunar je 1872. renoviran i dobiva današnji izgled. Na trgu Marktplatz nedeljno se, svakog četvrtka prepodne, održava zeleni i seljački sajam, kao i četiri godišnja sajma, ostali sajmovi i mnogo ostalih događanja.
  • U najstarije kuće Miesbacha ubraja se krčma “Himmisepp”, danas italijanska pizzerija (Marktwinkl 10). Požar iz 1783. godine nije je oštetio, a na gornjem spratu se delomičo vide trupci od kojih je sagrađena. Prekrasna je barokna izrezbarena figura Boga oca u oblacima sa cepterom i carskom jabukom kao atributima 18. veka. Naziv “Himmisepp” potiče od ranijeg vlasnika po imenu Josef Himmel.
  • Na jugu se podiže oštar toranj evangelističke-luteranske župne crkve, koji se skladno uklapa u gradsku sliku Miesbacha. 1908. godine mala evangelistička opština, koja je tada imala sedište u Tegernseeu i Rosenheimu, dobila je nakon puno priprema u Miesbachu dozvolu da sagradi vlastitu crkvu. Vrlo jednostavna izvana, ima moderno – istorijski oblik. U unutrašnjosti nalazimo otvoreni drveni plafon, preko luka za kor nalaze se prikazi četiri evangelista, a prozori sadrže šareno oslikana stakla. Slika na oltaru s prikazom Isusa na krstu, delo je miesbaškog slikara Fritza Freunda. Pored crkve je 1984./85. sagrađena opštinska kuća. Ogradni zid deli crkvu, opštinsku zgradu i župnu zgradu te vrt na Schlierachu od okolne buke ulice Rathausstrasse.
  • Ulicom Rathausstrasse dolazimo do mesne zajednice. Na istočnoj strani mesne zajednice započinje ulica Frauenhoferstrasse koja se naziva i ulicom “izvorne nošnje Miesbacha”. Ko na početku ulice počne kupovati predmete izvorne nošnje, na kraju ulice je opremljen kompletom “originalne bavarske nošnje”. Pored krojača izvorne nošnje i kožara koji proizvodi originalne bavarske kožne pantalone, do trgovina s nakitom koji se uz tu odeću nosi i trgovina sa šeširima, tu ćemo naći sve potrebno za kupovinu prave bavarske nošnje.
  • Nakon kratkog odvajanja u ovu ulicu, vraćamo se do mesne zajednice – Rathausa. Na mestu nekadašnje suše za sol sagrađena je mesna zajednica u stilu nove renesanse, otvorena i posvećena 1880. godine. Impozantna građevina dokaz je samopouzdanja miesbaškog građanstva i poglavarstva, u tzv. Periodu utemeljenja. Zgradu je energični gradonačelnik Johann Baptist Wallach istovremeno sagradio i kao muški internat, dok 1937. dečaci i devojčice nisu ujedinjeni u istu školu, pa je sagrađena nova zgrada u ulici Münchener Strasse. U ulaznoj sali nalaze se značajne freske iz građske istorije, nacrtao ih je 1968. godine Sepp Stallhofer.
  • Između zapadne strane mesne zajednice i železničkog prelaza nalazi se spomenik prvom energetskom prenosniku na svetu. Oskar von Miller i Marcel Deprez uspeli su 16 septembra 1882. prvi put na münchenskom sajmu elektriciteta da dokažu, da se visokonaponski elektricitet može prenositi i na veće udaljenosti. Kao mesto prenosa odabran je Miesbach, budući da je rudnik u tehničkom smislu bio vodeći, a Oskar von Miller je bio prijatelj direktora rudnika Carla Fohra. Fohr je za ovaj eksperiment, za pogon dinama stavio na raspolaganje jedan mali parni motor. Ovaj je napajao nadzemni vod, koji se sastojao od dve žice telegrafskog voda, istosmernim naponom od 1343 Volta. Uz korisnost koja je tada iznosila samo 22 % preneseno je oko 1,5 KS. To je bilo dovoljno, da se u 57 km udaljenoj “Staklenoj palati” – Glaspalast u Münchenu pomoću električne pumpe izvede veštački vodopad. Pokušaj je uspeo od prve i svima je bilo jasno: na području elektriciteta je započelo novo doba.
  • 1982. ovaj je spomenik postavio arhitekt Norbert Widmoser, a umetnik ga interpretira na sledeći način: Svemir (izvor energije) prikazan kao negativna kugla, razvija se iz mesta i predstavlja minus pol. Kugla koja lebdi iznad njega (zemlja) predstavlja plus pol; voda pogonsku energiju. Oko zemaljske kugle protežu se formule za otpor i napon, koji omogućavaju ovo veliko tehničko delo.
  • (24) Preko više skrivenih ćoškova i malih uličica dolazimo do trga Marienplatz. Na zapadnoj strani Marienplatza na kući poslastičarnice Kern (stražnja strana kuće u ulici Frühlingstrasse 21) nalazi se velika zidna slika “venčanje u Kani”, koju je 1936. godine u domaćem alpskom stilu naslikao Heinrich Bickel. Nežan Marijin stub na jednoj strani trga izradio je umetnik Rosenheima Josef Hamberger 1962. godine. Sveta Marija prikazana je zajedno s malim Isusom u bronzi, u veličini jedan i pol metra, a na tri metra visokom stubu od traventinskog kamena. Svake godina miešbaska župna opština, večer pre Velike Gospe (15. augusta) dolazi u svečanoj osvetljenoj procesiji iz župne crkve, da bi se zajedno molili.
  • Prilikom obnavljanja trga 1993. godine nasuprot Marijinog stuba, na severnoj strani Marienplatza, postavljen je bunar s golubovima Taubenbrunnen. Umetnik iz Valleya Karl Jakob Schwalbach izradio ga je po narudžbi grada. U bibliji se govori o tome da se Sveti Duh na Isusovom krštenju spustio na njega u obliku goluba. Zbog toga je golub postao znak Duha Svetoga, a poznat je i kao simbol mira. Više natpisa na bunaru upućju na hrišćansku simboliku.
  • Na južnoj strani Marienplatza skrećemo u ulicu Kirchgasse. Na negdašnjoj zanatlijskoj kući u Kirchgasse 8, vidimo u prostoru zabata
  •  

  • Fresku događanja na zobenom polju. Miesbach je bio središte narodnog običaja, povezanog s uzgojem zobi koji je zadnji puta održan 1883. godine. Više kuća u Miesbachu je 1937. godine uređeno u skladu s predodžbama mesne Zadruge za ulepšanje mesta “Gemeinschaftsring”, pa tako i ovde slikarijama Ludviga Siekmeyera koji se iz Berlina preselio u Großseeham.
  • Katolička Gradska župna crkva Uzašća Blažene Device Marije, koju je Johann Baumgartner ponovo sagradio nakon požara 1783. godine, moćno se izdiže iznad ulice Kirchgasse. Kao što nam je poznato iz opisa, miesbaška crkva je bila glavno delo barokne miesbaške škole sadrenih ukrasa (nakon wessobrunnerske najpoznatija škola sadrenih ukrasa Stare Bavarske) i značajne miesbaške rezbarije od kasne gotike de rokokoa. Nakon požara nije ostalo ništa osim jezgre zida kora, potpornih rebara i podzida tornja.
  • Crkva je sagrađena 1783. – 1786. kao jednostavna dvoranska građevina. Izvana su karakteristični rano – klasični vrh tornja i prelomljeni krov kora. Bogata neoromantiča opremljenost crkve, koja manifestuje samosvest bogatog miesbaškog građanstva 19. veka (kao na zgradi mesne zajednice) uklonjena je 1936./37, te u potpunosti 1962./63. Ostali su samo sveta figura spašna od plamena “Mater Dolorosa”, koju je 1665. izrezbario Johann Millauer, koja je 1963. tada, uz dve bočne figure, uklopljena u novo složenu, u koru, slobodno viseću grupu oko razapinjanja na krst.
  • Isusovo telo izrezbario je Roman Anton Boos pre 1783. godine. Ova moćna grupa koja prikazuje razapinjanje na krst, središte je crkvenog prostora, a potpuno renoviranje obavljeno je prema nacrtima Aleksandra Baruna Branca 2001 godine.
  •       Izvod iz povesti Miesbacha
  • Miesbach se prvi puta spominje u jednom ugovoru između biskupa Heinricha von Freisinga i opata Ariba von Tegernseea iz godine 1114.
  • 1527. Prvi veliki požar. Crkva je tako jako oštećena, da se morala potpuno srušiti i ponovo izgraditi.

     

    1611. Wilhelm von Maxlrain gradi dvorac

     

    1637. Wilhelma von Maxlraina kralj Ferdinand II. unapređuje u slobodnog carskog grofa, a posed Waldek postaje “neposredna slobodna carska grofovija Hohenwaldeck”.

     

    1659. Gradnja crkve Portiunkula.

     

    1705. – 1715. Johann Baptist Zimmermann živi u Miesbachu kao građanin.

     

    1740. Gradi se pivara izborne kneževine.

     

    1783. Drugi veliki požar: osim nekoliko zgrada izgoreo je celi prostor sajmišta.

     

  • 1803. Raspušta se grofovija Hohenwaldeck i pretvara u zemaljski sud, njegov sledbenik je današnji zemaljski okrug Miesbach.
  • 1812. Kralj Max I dodeljuje grb Miesbachu kao sajmišnom gradu.
  • Od 1837. započinje uzgoj “Miesbaške felkaste krave”.

     

    1849. Započinje industrijsko vađenje ugljena u Miesbachu.

     

    1859. Osnivanje “Društva ugodnost”, prve zadruge za negovanje izvorne nošnje.

     

    1880. Posveta mesne zajednice.

    1882. Oskar von Miller i Marcel Deprez isvode prvi prenos struje od Miesbach do Münchena. Uvođenje električne struje u Miesbach.

     

    1911. Napuštanje rudnika Miesbach.

     

    1918. Kralj Ludwig III. Miesbach proglašava gradom.

     

[Start] [Miesbach] [A-Z  Gäste] [A-Z  Gewerbe] [A-Z  Sozial] [A-Z Gesund] [A-Z  Behörden] [A-Z Vereine] [Chronik] [(D) Rundgang] [Plan / Foto] [(GB) English] [(F) France] [(E) Espana] [(I) Italiano] [(PL) Polski] [(HR) Hrvatski] [(SRB) Srpski] [Speisekarte] [Links] [Impressum] [Thoba] [Webcam]